Weer een mooie illustratie van een creatieve houding. Een
vriendin pochte over haar exclusieve Nieuwjaarsetentje in een restaurantje in
Leuven. Dessert: Stracciatella chocomousse met frambozencoulis. “Ohla” zei ik met
veel toneelgespeelde bewondering terwijl ik mentaal nota nam van dit leuke
idee. Maar het duurde nog even voor ik mocht experimenteren.
En toen kwam er een dag met een
dessertenbuffet dat ik moest maken. Nu ja, niks moest, taart was ook goed maar wie
creatief is, moet zichzelf niet tevreden stellen met minder. We waren met twee en dus stemde ik mijn smaken af op de keuze
van de ander. Die had framboos, dus ik deed chocolade, speculaas en exotische fruitdessertjes.
Telefoontje de dag ervoor: “Ik sta in de winkel, nog iets nodig?” “Oh nee, vergeten,
en heb geen recept!” (beeld u nu een supermangeluidje in en een) “Oh, ik heb
nog wel ergens een leuk ideetje met framboos.
Voor de mousse gebruikte ik mijn lightrecept maar dan met
witte chocolade (1 geklopt eiwit per reep gesmolten chocolade) en in de kast vond ik bruine
chocoladevlokken. Voor de coulis hielp internet me (marsala, suiker en
frambozen in de mixer). Nog decoreren met een muntblaadje (toevallig over van
het hoofdgerecht) en done!
Resultaat: Iemand heeft me gevraagd bij welke traiteur we waren geweest!
Nu gebied de eerlijkheid me wel te zeggen dat ik veel geluk had bij de eerste
keer maar me daarna wel eens heb vergist. Wat u dus moet weten:
- Eigeel en witte chocolade zijn geen koppel: Wie denkt dat
eigeel net zoals bij gewone chocolademousse en dikkere smeuïge smaak geeft…
forget it! De volgende dag blijft er alleen nog maar iets lopend over!
- Room: een ander recept, dat ik nog niet heb uitgeprobeerd,
voegt room toe. Dat maakt de mousse dus ook smeuïg en is wel een goede vriend
van witte chocolade.
Je ziet maar, durven proberen, gewoon een receptje nemen en je hersencellen
laten werken kan best goed meevallen! Maar probeer het eerst voor jezelf… om je
familie een mislukt recept te durven voorschotelen moet je toch wel veel moed
hebben!