Het verhaal van mijn sleutelhanger
Iets weggooien is niet mijn sterke punt. Ik heb dus al jaren een collectie met 'mogelijk nog te gebruiken voor iets anders'-materiaal. Regelmatig vul ik die aan met schatten die ik toevallig vind. Ik zeg toevallig, want ik ga er nooit op uit met de bedoeling de straten af te speuren naar gevallen sieraden en dergelijke. Het gebeurt gewoon, ik wandel ergens en merk iets op, en als ik wat dichterbij kijk, zie ik meestal potentieel. Meestal... want soms is het gewoon een bloem, of een steentje, of iets anders zoals een vogelkakje ofzo. Maar kijk, ook dat zijn schatten, alleen niet diegene die we vandaag voor dit knutselwerkje nodig hebben.
Kwam het moment waarop ik in de winkel een uilenketting zag hangen. Mijn zus is daar gek op. Maar haar vriend is minder fan van al die uiltjes, waardoor haar halve collectie sneuvelde bij het gaan samenwonen. Dus dacht ik, die ketting, dat zal niet lukken.
Maar dat uiltje, dat inspireerde me. Ik kocht het en stelde hem voor aan mijn 'mogelijk nog te gebruiken'-collectie. Ze waren het vrij snel eens: ze werden een sleutelhanger.
Dat is iets leuks, persoonlijks, en daar kan vriendje-lief niets tegenin brengen, het zit toch in zusjes handtas.
Enkele minuutjes later, met behulp van een knijptang voor sieraden, kwam het volgende idee tot stand. De sleutel van mijn zus wordt nu vergezeld door een uiltje, maar ook door twee oude oorbellen: één paar waar ik gek op was, maar die na enkele jaren dragen zoveel sterretjes was verloren, dat ik er nog maar één uit kon maken. De andere oorbel was iets triestigers, gekregen, nooit gedragen, en meteen in mijn rariteitencollectie beland. Verder zijn er ook gevonden voorwerpen zoals bedeltjes en een halssnoer waarvan ik de zwarte parels verving door blauwe. En tot slot, een van mijn lievelings upcyle/recup materiaal: lintjes uit T-shirts en bloezen. Oh, daar kan je 1001 kanten mee uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten